John van der Valk

De Madonna's van John van der Valk (1954) lijken op religieuze verschijningen. Ze komen uit de mysterieuze diepte van het schilderij tevoorschijn, fotografisch exact en tegelijk onstoffelijk, alsof ze op het doek geprojecteerd zijn. Wij zien slechts de gestalte, het gesublimeerde beeld, de persoonlijkheid blijft verborgen. Zij tonen zich als moderne iconen, trots en kwetsbaar, erotisch en zuiver. De indruk van kwetsbaarheid wordt versterkt door de omgeving waarin de madonna's ons tegemoet treden. Strakke geometrische vormen, letters en cijfers afkomstig uit een zakelijke, rationele wereld vormen een sterk contrast met de spiritualiteit en warmte van de naakte lichamen. De dekkende effen kleurvlakken verhogen het gevoel van doorzichtigheid van de vrouwelijke gestaltes. Door de platheid van de vlakken lijkt de ruimte waaruit zij opdoemen dieper. Misschien komt het een voort uit het ander, de behoefte aan het metafysische vanuit het rationele, de illusie van diepte vanuit de ervaring van platheid. Hoe de verschillende werelden zich tot elkaar verhouden en wat hun onderlinge samenhang is, wordt overgelaten aan de toeschouwer.