In de verfijnde olieverfschilderijen van de Iranese kunstenares Fereshteh Salehi (1962) zijn invloeden van de traditionele schilderkunst van haar vaderland te herkennen. Een vloeiende lijnvoering en een levendig kleurgebruik worden door Iranese kunstenaars al eeuwenlang aangewend om gevoelens en verhalen te verbeelden. Ook de gevoelige figuratieve schilderingen van Salehi zijn narratief van aard. In een poetische beeldtaal vertelt zij een verhaal van eenvoud, zorg en hoop. Haar schilderijen roepen niet zelden een emotie van nostalgie en herkenning op. De vrouwfiguren in haar werken hebben sprekende ogen en ook spelen hun handen vaak een prominente rol. Voor Salehi symboliseren zij de grens tussen de innerlijke wereld en de werkelijkheid buiten het individu. De bloemen, vogels en vissen die regelmatig terugkeren in haar werk refereren aan Salehi's visie dat de natuur meer is dan de leefomgeving van de mens, waarin elk element een eigen identiteit heeft.



































































