De Spaanse kunstenaar Miguel Ponticu (1962) is begaan met de natuur. Zijn verstilde sculpturen van stalen bomen refereren aan de vraag waarom de mensheid onzorgvuldig met de bossen omgaat. Ponticu ziet zijn beelden als echo’s van verloren gegane bomen. Hij wil bewustwording genereren voor het respect dat de natuur verdient. Los van de inhoudelijke boodschap die besloten ligt in de bomen-serie van Ponticu, zijn zijn beelden in formeel opzicht van grote schoonheid. De gestileerde opengewerkte takken verspreiden zich harmonieus over de ruimte, zonder haar volledig in te nemen. Het licht dat door het zilverkleurig oppervlak weerkaats wordt, geeft de beelden levendige aanwezigheid































































